Dolf Jansen

Columns

Zwarte lijst

Verschenen in Fondsen.org op

We weten heel veel. We lezen heel veel, we horen heel veel, zien heel veel, we krijgen heel veel informatie binnen. En toch missen we ook van alles. Ik zeker.

Afgelopen week las ik dat Lynne Cheney, de vrouw van vice-president / groot-ondernemer / oorlogsmisdadiger / patriot* Dick, een lijst heeft laten publiceren met daarop meer dan honderd Amerikaanse wetenschappers en zomeer, die volgens haar de war on terror niet voldoende steunen, danwel daar te krities over zijn. Ik zat te stuiteren in mijn driezits, want dat leek me zelfs voor de US of A anno 2007 wat ver gaan, dat leek me zelfs voor het Cheney-Bush-kamp wat ver gaan, dat leek me gewoon wat ver gaan.

Dankzij de magie van internet – over een veelheid een informatie gesproken – vond ik vandaag de ins en outs. Waarvan de ene belangwekkende is dat ze de lijst opstelde samen met Joe Lieberman, grote naam in de grand old party die Republikeinen heet; en de andere dat de lijst al eind 2001 gepubliceerd werd. En ook toen las ik al kranten, en keek ik zo nu en dan tv, en surfde ik waar mogelijk op het wereldwijde web. Uitroepteken.

En toch wist ik dit niet, en merk ik ook, sinds ik dit de afgelopen avonden in mijn Geen Oudejaarsvoorstelling vertel, dat heel veel mensen niet weten dat zelfs op deze manier de strijd tegen terreur ook word gevoerd door mensen met een mening, mensen met kritiek, in een kwaad daglicht te plaatsen. Of zelfs de mond te snoeren.

Ik probeer het, ook voor mezelf, nogmaals duidelijk te krijgen: we strijden tegen bijvoorbeeld terreur, omdat die onze vrijheid, onze vrijheden, bedreigt. Die vrijheden kent u. Wij mogen ons kleden en gedragen zoals we willen, binnen redelijke grenzen, wij mogen ons sexueel gedragen zoals we willen, binnen vaak redelijke grenzen, wij mogen geloven of niet-geloven, wij mogen twijfelen, wij mogen onze twijfel uiten, wij mogen kritiek hebben, wij mogen politieke en sociale keuzes maken, wij mogen politieke vertegenwoordigers kiezen waarvan we denken dat ze onze standpunten delen, de lijst is haast eindeloos. Hoera voor onze vrijheden, versla de terreur!

Maar, mevrouw Cheney, meneer Lieberman, wat betekenen onze (jullie) vrijheden nog als je dit soort middelen gebruikt om je eigen gelijk in stand te houden, wat betekent een rechtvaardige strijd als die alleen maar gevoerd lijkt te kunnen worden middels een all out war, en opsluitingen, ondervragingen en mogelijk martelingen die tegen elk rechtsgevoel ingaan?

Wat betekent uw strijd voor vrijheid, als die alleen gevoerd kan worden middels leugens tegen ons, uw bondgenoot.

Hoe sterk sta je eigenlijk, als je alle critici de mond wilt snoeren of zwart wilt maken, als een ieder die niet voor u is dus tegen is?

Hoe durven ze wetenschappers en hoogleraren en professoren en journalisten het woord te ontnemen? En hoe is het mogelijk dat zo’n lijst, en het gedachtengoed dat erachter zit, volstrekt is verdwenen in de overvloed aan ‘nieuws’ dat ik wel heb mogen vernemen, de afgelopen jaren. We weten heel veel, maar als je niet oplet weet je helemaal niks...