Dolf Jansen

Columns

Valentijn

Verschenen in Fondsen.org op

Over 13 dagen is het Valentijnsdag, of eerder nog als u er vandaag niet aan toegekomen bent deze column te lezen. Wat het eigenlijk nog leuker maakt, want dan is het dus voor u (nu) al eerder Valentijnsdag, dan voor mij (nu). Maar daar gaat het me niet om, het gaat me om het idee van die dag, waarbij ik gelijk vermeld dat ik geen idee heb wie Valentijn was, of is, dus daar zal het ook wel niet om gaan.

Inderdaad, het gaat me puur en alleen om het idee van de dag: dat je, min of meer heimelijk, aan iemand laat weten dat je haar (hem) erg leuk vindt, met iets van verliefdheid wellicht, of iets van houden van zelfs, of verlangen. En dat kan twee kanten op gaan: de ander weet van wie de liefdesboodschap komt, of heeft een donkerbruin en vaak correct vermoeden, danwel de ontvanger heeft geen flauw idee, en zou wellicht ook steil achterover slaan of gillend vluchten naar een plek heel ergens anders en ver weg, als ze (hij) het wel wist. Of gewoon keihard moeten lachen. Of je recht in je gezicht vertellen dat er echt geen enkele kans is dat je gevoelens beantwoord zullen worden. Of zelfs aan allerlei andere mensen uit je sociale groep (klas, vriendenclub, werkplek, vereniging) in het openbaar en met luide stem vertellen wat ze ontvangen heeft en van wie en wat ze daarvan vindt en wat ik eigenlijk wel denk, bleek brillemansje, dat ik haar naaktfoto’s van mezelf stuur met een eroties gedicht daar nog bij en een viertal verschillende opties om me te ontmoeten en wat we dan eventueel allemaal zouden kunnen gaan doen, met elkaar, maar genoeg op deze plek over mijn Valentijsdagen van vroeger. Ik blijf het een mooi concept vinden: dat je iemand een boodschap van liefde kunt sturen, ergens tussen anoniem en out in the open in. Ook al omdat mensen dan blijk kunnen geven van ongekende poetiese kwaliteiten, of op een andere manier iets van zichzelf kunnen laten zien (horen) dat ze anders nooit gedurfd zouden hebben. Ik geef toe, niet zo’n hele mooie zin, maar u begrijpt me, en ik heb momenteel echt even al mijn aandacht nodig bij het opstellen van mijn 78 Valentijnskaarten en –advertenties van dit jaar (allemaal voor dezelfde vrouw, overigens).

En weet u wat me nou zo mooi zou lijken? Als we het Valentijns-concept, bah, vreselijk woord, goed, het idee van Valentijnsdag, met zijn liefde en zijn boodschap en zijn beetje in het geheim en zijn mogelijke prachtige gevolgen (zij beantwoordt de liefde op het moment dat ze doorheeft wie de boodschap stuurde, zij was ook al tijden gek op jou maar durfde er nooit voor uit te komen, etcetera), als we dat idee nou ook op andere manieren zouden gebruiken. Dat we een dag bedenken dat je langlopende ruzies of conflicten die je allang vergeten bent maar waardoor je toch al tijden geen contact net elkaar hebt op zo’n manier kunt oplossen. Door een anoniem berichtje waarvan de ontvanger eigenlijk wel weet van wie het afkomstig is, en dat je dan toch maar weer aan de praat raakt, en dat dan blijkt dat je eigenlijk allebei niet meer weet waar de ruzie overging enzoverder. Dat de vrouw aan wie ik komende week de eerste van 78 Valentijnsboodschappen ga sturen niet meer boos is dat ik vorig jaar niet wist hoe belangrijk Valentijnsdag is als je ‘m vergeten blijkt te zijn.

Of, nog mooier: dat er elk jaar een dag is dat politici en machthebbers anderzins zonder gezichtsverlies al die dingen kunnen regelen of ongedaan maken waar ze al jaren aan vastzitten, en waar ze maar niet vanaf komen. Middels ook weer zo’n zogenaamd anoniem briefje of kaartje, of persberichtje voor mijn part. En dat dan na die dag die Betuwelijn toch afgeblazen kan worden, en dat Amerika 70% van zijn wapen-uitgaven kan schrappen, en dat Sharon en de Palestijnen er nog es echt over praten en er uit willen komen ook. En die dag hoeft dan echt niet Dolfdag te heten, maar als u aandringt vind ik dat best een mooie naam.