Dolf Jansen

Columns

Leugens

Verschenen in Fondsen.org op

Wat een dag, deze maandag. Aan de positieve zijde: de zon, het gevoel van lente, vriendelijk glimlachende mensen kruisen mijn pad, zelfs de koffie-meneer in de trein mompelt me toe dat hij geregeld best kan genieten van wat ik zoals op televisie placht te vertonen. En daar doe je het voor....toch?

Aan de realistischer kant: het nieuws dat ‘legerleider’ Bouterse  ‘zijn excuses’ heeft gemaakt voor de decembermoorden. Niet dat hij (strafrechtelijk) aansprakelijk is, nee, dat niet, maar het had nooit mogen gebeuren. Zoiets. En dat kwam dus uit de mond van de zwetende grijnzende man die al jaren - zeg maar sinds op die zwarte decemberdag de tegenstanders van zijn regime schofterig vermoord werden – ontkende er iets van af te weten, laat staan ermee te maken te hebben.

En, het andere, vergelijkbare nieuws: de VN-man die ooit op zoek was naar massavernietigingswapens in Irak, weet u nog wel, en die die wapens abosluut niet kon vinden, en die daarom toen concludeerde dat voor zover hij kon overzien Irak die wapens helemaal niet had, diezelfde Hans Blix heeft gezegd dat hij zeker weet dat Bush en Blair bewust logen over die wapens, over de mogelijkheid van dat land (binnen 45 minuten!) raketten op westerse doelen af te vuren. Om over de zogenaamde uraniumaankopen en de link Irak-Al Quaida (voorlopig) nog maar te zwijgen. Het waren leugens, toen, leugens om een oorlog aan op te kunnen hangen. Een oorlog die nog steeds gaande is, een oorlog die volgens mij de moslimwereld en de westerse wereld verder uit elkaar heeft gedreven dan enig andere gebeurtenis sinds de kruistochten, een oorlog die zoveel slachtoffers heeft geeist en nog steeds eist, en zoveel kost, dat je er als weldenkend mens eigenlijk maar niet aan wil denken. Omdat anders het verdriet of de woede of het ongeloof te groot worden, niet te bevatten zijn.

Afijn, leugens dus. Leugens toen, leugens nu.

Wellicht wist u het al, wellicht dacht u het al, wellicht kijkt u er niet van op. Maar het gaat me hierom: als je zo kan liegen, als het wordt toegestaan dat er zo gelogen wordt – vooralsnog zonder directe gevolgen – wat betekent dat liegen dan eigenlijk. Aanvaarden we dat liegen? Hoort het erbij? Is het nou eenmaal onvermijdelijk in de wereld van macht en internationale politiek? En hoe verzet je je ertegen, hoe maak je duidelijk dat je niet wil leven in een wereld van leugens, cynisme en opportunisme?

Wat ik bedoel is dit: als de leugen geen consequenties meer heeft, wat is dan nog de waarde van de waarheid?