Dolf Jansen

Columns

Hek

Verschenen in Fondsen.org op

Een hek is meestal bedoeld om mensen tegen te houden, niet door te laten, op een plek te houden, een bepaalde kant op te dwingen, afijn, u bent er ook vast wel es een tegengekomen.

Een hek.

Stukje dwang, stukje beveiliging soms, stukje probleem vaak als je nou net van hier naar daar wilt, en tussen daar en hier staat een hek. Zeker als het ook nog een beetje hoog hek is, en/of scherp van boven, of onder stroom zelfs. Dan kom je er niet langs, of door, dan kom je niet van hier naar daar en moet je een andere weg zoeken. Als die er is...

Nou bouwt Israel op dit moment een hek, een heel groot en lang hek, een ‘veiligheidsmuur’ eigenlijk, langs de Westelijke Jordaanoever. Om zich te beschermen, tegen terroristen zeg maar. Lijkt me redelijk. En kansloos ook, maar goed, dat blijkt al zo lang de Palestijnen en de Israeli’s tot elkaar veroordeeld zijn. Ik bedoel, wat Israel ook doet en bedenkt om de Palestijnen tegen te houden of het leven moeilijk of onmogelijk te maken, ze blijven er maar wonen, en zich voortplanten, en soms geweld gebruiken in zijn meest wanhopige vormen.

En nu komt er dus dat hek. En zag ik vandeweek de man die zo grappig en sympathiek zou zijn als ie niet toevalligerwijs de machtigste man van de wereld zou zijn, George W. Bush, er enige zinnen over uitspreken. Staande naast Sharon, in de tuin van het Witte Huis.

Bush heeft van zijn adviseurs begrepen dat dat hek er komt, omdat Israel sinds jaar en dag helemaal zelf bepaalt wat ze doen en hoe en hoe vaak -  en geef ze es ongelijk, na alles wat ze over zich heen gehad hebben, sinds ze tot de Palestijnen veroordeeld zijn - , maar ook dat ze er een beetje krities over moeten zijn, want zo’n hek, zo’n veiligheidsmuur is nou niet echt een signaal van vreedzame coexistentie en samen onderweg naar een betere toekomst. In het beloofde land. Dus George had bij de thee zoiets tegen Ariel gezegd als ‘is dat nou echt nodig, dat hek?’ of dat het wellicht niet wat lager kon, of met hier en daar een doorgang, en wat bloemen eromheen,  en Ariel had wat geglimlacht en nog es acht schepjes suiker in zijn thee gestort. En gedacht aan zijn hek, zijn veiligheidsmuur, dwars door Palestijns gebied, dorpen van hun omgeving afsluitend, mannen van hun werk weghoudend, boeren van hun akkers afschoppend, wanhoop vergrotend. En beveiligend, dat ook natuurlijk.

En toen stonden ze in de tuin, en zei Bush: ‘we moeten ervoor zorgen dat dit hek het juiste signaal afgeeft, naar de Israeli’s een signaal van veiligheid, maar ook een signaal naar de Palestijnen dat ze hun leven kunnen leiden zoals ze willen’.

NEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE, sorry, nee, George, want ten eerste geeft een hek geen signalen, behalve heel soms een roestig piepje, en ten tweede wordt het de Palestijnen weer volledig onmogelijk gemaakt iets te krijgen, te hebben, op te bouwen dat ook maar in de buurt van een normaal leven komt. Van een leven in vrijheid. Ze mogen nergens heen, ze kunnen niet naar hun akkers of hun werk anderzins, ze wonen in een stuk niemandsland of met vrij uitzicht op (illegale) Joodse nederzettingen gevuld met nogal fanatieke en vaak gewapende zionisten, en als het Israeliese leger wegtrekt vernielen ze alles wat er is of ooit was. Behalve dat hek dan.

’Het is een gevoelig onderwerp . Ik hoop dat het hek in de toekomst irrelevant zal zijn’ zei Bush ook nog. Dat hoop ik ook, George, en ik hoop ook op wereldvrede, een eind aan de honger, eerlijke wereldhandel en democratie in de Verenigde Staten.

 

En toen de persconferentie voorbij was, en in de Israeliese zon alweer stevig werd doorgebouwd, zei de woordvoerder van de president nog iets waar u best wel even over na mag denken. Hij ontkende toen namelijk dat Bush afstand nam van zijn eerder kritiek op het hek. Nog een keer: hij ontkende dat Bush afstand nam van zijn eerdere kritiek op het hek.

Dus de Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever kunnen gerust zijn. Denk ik.

 

Sjalom.