Dolf Jansen

Columns

Soft

Verschenen in Diversen op

De speelplaats was groot. Zo groot zelfs dat ie begon in Amsterdam-Zuid, en eindigde bij Finland. Dit zal ik zeker zo direct aan u uitleggen. Maar ga eerst even met mij mee naar die middagen eind jaren 70, die pogingen tot gymnastiek, die wedstrijdjes balsport. Softbal, klonk goed, en was volgens onze gymleraar ook te beoefenen door een klas Atheneum-bleekneusjes met het balgevoel van een struik broccoli. Oke, dat gaat dan vooral over mij, maar ik deed mooi wel mee. Moest mee doen, want sporten was verplicht, bij gym. Softbal, twee teams, een stel knuppels, en een bal die als soft werd aangeprezen. Maar dat echt niet is. Als je hem met enige snelheid tegen een teer lichaamsdeel kreeg. Wat mij wel eens overkwam, want mijn oog-lichaams-coordinatie is niet echt toppie. Ik maak zelfs nu nog geregeld bewegingen die ik een week of twee, drie geleden bedacht heb. En dat is, toegegeven, niet echt snel. En dat was ik, toegegeven, toen ook al niet. Al softballend. Vandaar dat ik als slagman niet echt opvallende deuken in pakjes boter wist te slaan. Maar goed, een paar drie-slagjes later waren wij weer het veldteam en stond ik in het verre verre veld voordat je major league kon zeggen. Of minor. Het verre veld is heel ver van de plek waar de slagman staat te slaan, en heeft dus als voordeel dat er niet vaak een bal terechtkomt. Hetgeen dan weer de kans verkleinde dat ik moest proberen een bal te vangen (of anderszins onder controle te krijgen), laat staan hem zo hard mogelijk in de richting van de thuisplaat en de daar wachtende catcher te gooien. Mijn werptechniek lijdt ook nogal onder de eerdervermelde oog-lichaamscoordinatie. Hoewel het gerucht dat ik mezelf een keer buiten bewustzijn heb gegooid niet waar kan zijn. En wat en wie ik als slagman allemaal geraakt heb is op dit moment niet echt van belang, vind ik.

Het verre veld bevond zich logischerwijs aan de rand van de speelplaats, en daarmee inderdaad in de buurt van Finland. Een duo noodgebouwtjes, hout, oorspronkelijk afkomstig uit dat mooie Scandinavische land met zijn vele meren, denk ik. Vandaar Finland. Ik leunde er wel eens tegenaan, als verrevelder, wachtend op een bal die eigenlijk nooit kwam. Maar ik softbalde, ik was er, ik deed mee, en gezien mijn plek en positie speelde ik eigenlijk wekelijks foutloos. Dus u zult begrijpen dat het ook mijn Olympische droom is, die onlangs is kapotgemaakt, toen softbal door het IOC van de Olympische kalender is geschrapt.