Dolf Jansen

Columns

Gehecht

Verschenen in Canal Plus op

Ik vraag me een ding af: hebben vrouwen richtings-gevoel?

Goedemorgen, lieve mensen met een decoder, bent u nou gewoon helemaal gek, van voetbal, of bent u gisterenavond wezen stappen en/of komt u net binnen of gebruikt u Willem van Hanegem als een soort visuele klokradio: om 8 uur springt je tv aan, met een half oog kijk je die richting op, de eerste close van de man met een mening wordt getoond en POING je bent klaarwakker en ready to go en wil nog maar een ding en dat is het bruto nationaal product van ons land een onwaarschijnlijke zwiep omhoog geven…en dan te bedenken dat het nu half negen is en we nog tot zeker half elf vanavond moeten.

Maar verder gaat het heel goed met me, dank u, op een kleine verwonding boven het oog na. Ik was van de week even in Hoenderloo om me nog iets meer te kunnen verdiepen in de psyche van onze jongens, ik stond voor dat NAVO-hek, want voetbal blijft oorlog, komt er een dikkige blonde man op een soort kruising tussen een scooter en een golfkarretje aanscheuren, dat ziet mij, dat roept ‘he Dolluffie, effe knuffelen?!’, ik probeer dat nog af te wenden maar dit brok ongestuurd enthousiasme knalt tegen me op terwijl de omstanders beginnen te scanderen ‘Ruudje Ruudje!’  Een paar minuten later had ik me onder hem en zijn voertuig vandaan-bevrijd, Ruudje stormt met dezelfde blinde voortvarendheid af op de ijsverkoper van wie het gerucht ging dat hij een cornetto had verkocht aan de voormalige overbuurman van een van de ex-vrouwen van Gullit en ik bleef achter met een bloedende oogblessure. 

Tot mijn geluk, hoewel dat nog te bezien valt, kwam op dat moment de ploegarts van Oranje langs. Hij wilde mij gedag zwaaien, of zijn hand trilde heel erg, en hij vroeg wat eraan scheelde. Ik moest even gaan zitten, omdat ik al een liter bloed kwijt was, een gevoel dat ik ken van een erectie, hoewel het dan meestal na verloop van tijd weer terugstroomt in de lichaams-omloop, en ik het nu met mijn goede oog zag verdwijnen in de toch al zo vruchtbare Veluwse grond.

De arts stelde voor mij ter plaatse te behandelen, en garandeerde me dat ik dan binnen tien minuten alsnog op de reservebank zou kunnen plaatsnemen. Ik vroeg nog of hij de wond kon lijmen, want ik heb altijd naar Ria Bremer gekeken, hij antwoordde van niet, maar nieten leek mij weer geen goed idee, want het bloed stroomde zo’n beetje uit mijn oogbol. Hij vroeg toen weer of ik erg aan mijn bril gehecht was, ik zei van niet omdat ik hem ook wel eens afzet, maar hij garandeerde mij dat hij dat voorgoed zou verhelpen. Hij offerde nog even snel een passerend geitje aan Hippocrates, Ruud riep nog ‘dat is geen knuffelen meer!’, en scheurde weer naar een volgende sjnabbel, knalde 150 meter verder tegen Johan Neeskens op en kon gelijk de verzekering bellen voor een nieuwe scooter.

Ik informeerde naar de mogelijkheid van narcose, maar de dokter zei dat hij dat vroeger wel gebruikt had maar dat ie dan toch vaak halverwege een operatie wat slaperig werd, dus dat ie het sinsdien maar zonder deed. Wel had hij in de tussentijd met zijn mobieltje een cameraploeg van de Libelle geregeld alsmede een internet-verbinding, zodat mijn operatie live door de glasvezelkabel ging, op weg naar duizenden vrouwen en mannen zonder werk ook die achteraf verklaarden dat ze geen idee hadden dat zo’n keizersnee zo hoog begon. En ik vond dat ook behoorlijk kut.

Blijft natuurlijk op dit moment even de vraag wie er vanavond op rechts moet, waar ik gelijk de vraag aan zou willen koppelen wie er in het midden moeten en wie dan op links, want aan een ding kon je afgelopen zondag zien dat het Nederlands elftal bol staat van de teamspirit en dat is dat ze allemaal op hetzelfde nivo voetbalden. Ik wil passie zien en jagen en voorchecken en bodychecken voor mijn part en Davids die doet wat ons al maanden beloofd wordt en Bosvelt erbij en die opstelling van Jan Mulder, niks 4-3-3, we willen 4-1-5, en zet Neeskens er ook maar in, als ie ze niet gek maakt met zijn verschijning dan wel met de lucht van Ruud die sinds een paar dagen aan hem kleeft. Ik wil dat die Denen om half elf blij zijn dat ze naar huis mogen en dat ze bidden dat ze Oranje nooit meer tegen zullen komen!

De arts was intussen een end gevorderd met zijn operatie, dozijnen Libelle-lezeressen sloegen slapjes tegen de grond, ik keek net zo stoer als Jaap Stam alleen dan met huilen en Rijkaard informeerde of ik nog inzetbaar was. Ik wilde knikken van wel maar deed dat a. de verkeerde kant op omdat ik geen fuk meer zag  b. iets te enthousiast waardoor mijn oog over de Hoenderlose hei wegstuiterde  en d. wist ook niet meer hoe het alfabet precies in elkaar zit.

Vol spanning wacht ik de rekening van de dokter af, net als de wedstrijd van vanavond.

En ja, sommige vrouwen hebben richtingsgevoel, zoals er ook negers zijn die absoluut niet kunnen dansen en kale mannen die er ongelooflijk sexy uitzien. En met die woorden moet ik wel teruggeven aan Kees Jansma.